nazligiz 18. Ay gerçekten bambaşka. Eşimle bir bebeğimize bir birbirimize bakıp bu bizim kızımız mı dediğimiz oldu 😂 kendini yerlere atmalar inatlaşmalar. Zaten vardı ama kısa süreli ve ikna edilebilir düzeydeydi. Dışarıda çok rahat yemek yerdik mesela. İlk o gün anladım hiçbir şey eskisi gibi olmayacak 😂 yemeğimizi nasıl yedik nasıl kalktık bilmiyorum. Önceden mama sandalyesine oturur gelene gidene şebeklik yapar, garsonların dikkatini çekmeye falan çalışırdı. Artık oturmuyor, bırakın gidicem diyor. Ayaklarını diretiyor. Yere atıyor. Parktan dönmüyor. Ağlıyor kıyametler kopuyor.Tek başıma dışarı çıkarmaya korkar oldum. 😂 Bende felaket habercisi gibi oldum ama normal olduğunu bilin diye yazdım 😀