seher178 o huylar kardeş olunca bir anda ortaya çıkıyor inanın. Benim de kızım 20 aylıkken oğlum doğdu. Ve o sakin çocuk bir anda dişlerini sıka sıka dilini ısırarak kardeşini döven bir çocuk oldu. İlk dönemler ben de şok ve ne yapacağını bilememe durumu içindeydim. Sonra bir video izledim. Dr Ramazan şimşek ten kardeş kıskançlığı ile ilgili. Size de tavsiye ederim. Onu izleyince kardeş kıskançlığına bakış açım değişti ve kızımın hareketlerini daha sakin karşıladım. Bununla birlikte hep uygulamaya çalıştığım bazr şeyler oldu. Bunları size de söylemek isterim, belki faydası dokunur.
İlk günden itibaren kızıma her gün sık sık “seni çok seviyorum” dedim. Sonra bu cümleyi başka bir şekilde değiştirdim yine bir videoda tavsiye ediyordu doktor. “Sen benim ilk bebeğimsin. Seni çok seviyorum ve hiçbir şey bu sevgiyi değiştiremez” diye sık sık söyledim. Özellikle başkaları kardeşine ilgi gösterdiğinde söylüyorum.
Kardeşine vurmak istediğinde eğer görüyorsam nazik bir biçimde engelliyorum ve “vurmak güzel bir davranış değil. Vurursan başkalarının canı acır ve üzülürler.” Diye her zaman söylüyorum. Asla kardeşini araya katmıyorum. Önce vurmanın kötü bir şey olduğunu anlatıyorum.`
Ona direkt abla kimliğini yüklemiyorum. Yani işte bebeğin ablası demiyorum. İpeğin kardeşi bu diyorum. Etraftan gelip sen abla mı / abi mi oldun diyenleri düzeltiyorum veya engel oluyorum.
Bebeğim daha küçükken işte erdem büyüyünce seninle oyun oynayacak, saklambaç oynayacak diye telkin ediyordum. Bebek sanki ona cici yapıyormuş gibi elini sürüyordum. Bak, kardeşin sana bakıyor seni ne kadar seviyor diye telkin ediyordum.
Ona ait hiçbir eşya veya oyuncak için bu kardeşinin oldu demedim. Sadece “kardeşin biraz oynayıp geri versin” diyorum
Gün içinde kardeşi olmadan 15 dk vakit geçiriyoruz.
Bütün bunlara rağmen kızımın kardeşini kabul etmesi 6 ay sürdü 😂