Öncelikle bu son yaşanan olaylar yüzünden hepimizin başı sağolsun inşallah buna bir çözüm bulurlar. Bunca olaydan sonra kendi derdimle post açmak istemezdim ama artık baş edemiyorum çok yorgunum kızlar evet muhtemelen bir çoğumuz bunu yaşıyor ama ben artık baş edemiyorum güçlü görünmekten çok yoruldum. 26 aylık oğlum yemek desen yemez uyu desen uyumaz dur desen durmaz yapma desen yapar tamam yaşına göre normal inat etmesi vs ama ben artık kaldıramıyorum 18. Aya kadar anne sütü aldı asla ek gıda yemedi hep zorla emmeyi kendi bıraktı az buz birşeyler yemeye başlamıştı şimdi gene aynı yemiyor sabah kahvaltıyı oyunla falan babasıyla yedirdik 3 de orta boy tabakla 1 tabak pilav ve 1 kase yoğurt yedirdim kitaplarla oyuncaklarla falan kandıra kandıra öğle uykusu yapmadı 2 saat uğraştım neyse dedim okula gidip geldik ( özel eğitim ) 6 da evdeydik asla yemek yemedi az önce çorba yaptım içsin de yatsın diye 2 kaşık bile yemedi en son 3 de yemişti aç olduğuna eminim ve bende zorlamadım aşırı sinirlendim götürüp yatırdım şuan yanımda yatıyor uyutmaya çalışıyorum. Diğer mesele de zaten ekran hayatımız da yok bir dönem verdim baktım öyle de olmuyor kapattım uzun zamandır birşey izletmiyorum öncedende kaplan Daniel ve yardımcı arabaları izliyordu zaten kısa süreli şuan gün içinde yapmadığım şey kalmıyor mutlaka dışarı çıkarız zaten hava güzelse parka soğuksa markete gider biraz yürür eve geliriz. Bu aralar çok fazla bağırmaya başladım kendimi tutamıyorum sürekli birşeyler isteyip ağlıyor hep tehlikeli şeyler yapıyor mesela masanın üstüne çıkıp yere atlamak sandalyeyr çıkıp cama bakmak deterjan dolabını açıp karıştırmak oyuncaklarını inadına hızlıca sürüp ayağıma bacağıma çarpmak ( ciddi anlam da canımı yakıyo bu hareketi) sürekli tezgaha tırmanıyor bıçaklar var ocağa yaklaşıyor bütün ışıkları açıyor gündüz olsa bile falan liste böyle uzar gider ve ben bu hareketlere aşırı tahammülsüzleştim sanırım 2 yılın acısı şimdi çıkıyor benden hiç desteğim yok eşim de dahil bir kere çocuğu uyutup altını almış değildir oyun oynamaya bile daha 1 aydır başladı. Tek başımayım ailem uzakta tek derdim tek gayem güzel yetişmesi ama sanırım yapamıyorum. Sürekli okula gitmesi ayrı yordu işitme cihazı kullanıyor 1 yıldır bu 3. Cihaz ve fiyatı 100 bin kırılmasın diye sürekli gözüm üstünde öyle yapma böyle yapma cihaza dikkat et demekle geçiyor günlerim tabikide bebek ne olduğunu bile bilmiyor dikkat edemez ama buna bile dikkat etmek zorundayım insanlar parka gidince açık hava diyip rahatlıyorlar bense eve stresten kaskatı kesilmiş şekilde dönüyorum çünkü çocuklar koşuyor ve cihaza bişey olmaması lazım. İleriye dönük ameliyatları var 5 yaşından sonra bunun bile yükü şimdiden omuzlarım da kafam dolu beynim dolu vallahi yazarken ağlıyorum artık.
Ben evlenmeden önce aşırı neşeli biriydim dışardan çok sert görünen biriyim herkesle samimi olmam ama cevremd hep espri yapan gülen eğlenen biriydim ama artık o neşem yok halim mecalim yok cevremde 1 arkadaşım var bunları anlatabildiğim canım dostum.
Bilmiyorum çıkmazdayım sürekli gergin stresliyim altından kalkamıyorum inanırmısınız doktora bile gidecek vaktim yok çünkü oğlumun okulunu aksatamam eşim vardiyalı ve sürekli mesaiye kalmak zorunda ( zorunlu ) oğlumla gitsem geçen gün sonuç göstermeye gittim hastanede ayrı kıyameti kopardı markete girdik orda ayrı otobüse bindik orda ayrı eve gelene kadar bağıra çağıra ağladı. Sonuç eve geldikten sonra bende hıçkıra hıçkıra ağladım. Sadece bedensel değil ruhum yorulmuş gibi hissediyorum ilk tüp bebek sürecimiz başladı ben orda yıpranmaya başladım yine de neşeli olmaya çalıştım ardından doğumda bir şok yaşadım ve bu şokların ardı arkası kesilmedi 2 yıldır tek başıma sürekli hastanelerdeydim hamdolsun kötü bir şeyi yok ama tek başına gidip gelmek çok yıpratıcı. Kalbim ağrıyor kendimi hiç ama hiç iyi hissetmiyorum. Muhtemelen karma karışık yazdım ne yazdığımı bile hatırlamıyorum yazmadığım daha çook şey vardır eminim. Çok uzun yazdım okursanız hakkınızı helal edin şimdiden teşekkür ederim.