Kızlar selam, artık gerçekten nefesim tükeniyor, 4,5 aylık bebeğimi nasıl büyüteceğim diye kara kara düşünmeye başladım. Psikolojim altüst oldu desem yeridir; o kadar çok ağlıyor ki… Hayatım boyunca pozitif kalmaya çalışan biriydim ama bu durum benim en büyük sınavım oldu resmen.
Her şeyden hemen sıkılıyor, asla kendi kendine vakit geçirmiyor. Gündüzleri sadece kucağımda memede uyuyor. Gece uykumuz ise tam bir kaos; saat başı uyanıyoruz. Bir şeyler zamanla kolaylaşır diye beklerken, her gün daha da zorlaşıyor sanki. Zaten ilk 3 ayımız kolik sancılarıyla bitti, tam rahat ederiz derken şimdi bu huysuzluklar, bu huzursuzluklar başladı. Biz gerçekten bittik…
Benimle aynı süreçten geçen var mı? Bu günler ne zaman geçecek, bana biraz umut verin lütfen…