Kızım 9 aylık. Bunu yazmaya bile ’kızım’ diye başlıyorum. Ha bir de bugün benim doğum günüm. Bunun kızımla bir ilgisi yok. Ama eşim bile doğum günümü kızım üzerinden kutluyor. Onu çok seviyorum o benim biricik bebeğim. Bunu nasıl ifade edeceğimi bilemediğim için muhtemelen şimdi bencil filan diye yaftalayanlar olacaktır. Olsun. O da umurumda değil.
Bir süredir ben’i kaybettiğimi düşünüyorum. Çıkıp gitmek benden alındı. Lavaboya giderken bile, “lavaboya gidiyorum” diye belirtmek zorundayım ki odadaki diğer insanların gözü kızımın üzerinde olsun. Anladınız değil mi?
Biz artık kimiz peki anneler? Ben yerine gelecek mi, yoksa bu yeni biz mi ‘ben’ olacak artık? Var oluş sancılarımı ergenlikte bıraktığımı düşünüyordum, geri geldiler. Hem de bambaşka bir biçimde.