Bugün ilk defa çaresizlikten ağladım. Desteksiz çocuk büyütüyorum. Bazen hiçbir şeye yetişemiyormuşum gibi geliyor. Ne evime, ne evladıma, ne eşime, nede kendime. Sabah’dan akşama kadar çabalıyorum. Ne yemek işi bitiyor, ne çamaşır işi, nede bebeğimin öz bakımı. Kızım 9 aylık oldu…bebekli hayata alıştım çok şükür, fakat özellikle ek gıdaya başladıktan sonra hiç mutfaktan çıkamıyorum😣 Bebeğimin beslenmesine, özbakımına ve giyimine çok dikkat ediyorum. Kızıma farklı farklı yemekler pişiriyorum, asla kirli pasaklı gezdirmem, sürekli oyunlar oynatıyorum tv zaten bütün gün kapalı hiç açmıyorum. Tüm bunları yaparken kendimi ihmal ediyorum buda benim psikolojimi çok etkiliyor. Her ne kadar bebeğime yansıtmamaya çalışsam da agresif ve mutsuz bir eş ve anne oldum ben…çok zorlanıyorum. Tüm bunları buraya niye yazdım bilmiyorum. Belki benimle aynı durumu yaşayan anneler vardır. Yalnız değilsiniz bilin istedim ve unutmayın “Annelik sadece iyi Anneler için zordur…”