2 yaş olmadan kızım yatağında yatmaya başladı. Yanına uzanıp hikaye okuyup uyutuyoruz. Artık pişpiş yok kucak yok.. İsteseniz de sığmıyo kucağa:) Bi noktada eğer düzen sağlarsanız çocuk uyuyor ya da mizacına bağlı olarak çocuğa düzen kurulmuyor. Şimdi oğlum tam 9 aylık ve kızım uyku konusunda ne kadar zorsa oğlum o kadar ortalama bi çocuk.
Psikolog olarak söylüyorum bu noktadan sonrasını, çocuğunuz neden ağlıyo anlamıyo olabiliriz ama bildiğimiz şey regüle olamadığı. Yani duygusunu düzenleyemiyor ve ağlıyor. Şimdi kendiniz düşünün, bi sebeple ağladınız. Size ne yapılmasını isterdiniz? Yatakta bıraksınlar, uyutmaya çalışmaya devam etsinler ya da sarılsınlar ben yanındayım desinler? Bence cevabımız belli. Desteksiz anne olan biri olarak söylüyorum, evet çocuğumuz bağımsız uyusun istiyoruz ama bize bağımlı oldukları süre zaten hayatlarında max 2-3 sene. Sonra yavaş yavaş ayrışacaklar. Tek önerim, belli bi uyku stiline alıştırmadan (ayakta sallama, sadece memede uyutma, gezerek dolaşarak vs vs vs) çocuğunuzun ihtiyacına karşılık vererek uyutmak. Nasıl uyumak istiyosa bırakın uyusun. Uyku saatlerini düzenlemeniz işin çoğunu çözecek. Lütfen ama lütfen uyku eğitimi diye dayatılan tuzaklara düşmeyin. Eğer içiniz rahat değilse size uymayan şeyi zorla yapıp kendinizi kötü hissetmeyin. Çocuğun eğitime değil şu an tam da bağ kurmaya ihtiyacı var. 🙌🏻