Merhaba kızlar. Siteye yeni kayıt oldum. 39+2 de doğum yaptım cok sukur sorunsuz bir hamilelik geçirdim. Bebeğim iri bir bebekmiş ultrasonda 3800 kg gözüken kızım 4,5 kg dogdu once normal yol denendi tabi kafasını bastıramayınca haliyle sezeryana alındım cektiğim o acıyı bi ben bi allah bilir. Bebeği yanıma verdiler sabah 4 e karşı ağlama krizi tuttu ve morarması oldu solunum sıkıntısı yaşıyormus yogun bakıma aldılar ve enfeksiyonu vardı enfeksiyonu tamamen bitmiş ama küvez içi oksijen alıyor bugun tam 7 gun oldu. Hergun emzirmeye giriyorum 1 saat öocugum orda hergün onu bırakıp eve gelince içimden bi parça kopuyor sanki. Eve geldiğimden beride sürekli aplama krizindeyim asla umutlu düşünemiyorum intihar düşüncesi bilr aklımın ucundan geçiyor butun hayatım bitti bazen iyi oluyorum bazen bişey duyarsında dehşet duygusu olurua o duygu sarıyor her yerimi lohusa kadın yalnız bırakılmaz diye sürekli annem yada kayınvalidem evimde temizlik yemek işlerini hallediyolar aslında iyilikleri dokunuyo ama ikisine bile tahammülüm yok bitek eşimin yanımda iyiyim ona sarılıp uyuyunca iyiyim geçen hafta ki psikolojimden eser yok dogumumdan bi gün once arkadaşlarımla kahve içmeye cıktım cok aktif bi hamileliğim vardı geçen hafta birisi bana bu duyguları hissediceksin dese abartıyosun derdim ne olur tecrubeli annelerin tavsiyelerine ihtiyacım var