İki prenses annesiyim biri dört biri bir yasinda. İlk çocuğumda hicbir şekilde zorlanmadım o kadar hızlı adapte oldum ki. Herşey mükemmeldi ki kolik bir bebe olmasına rağmen. Bu arada panik atak anksiyete geçmişim ve ilaç kullanmisligim var. Ama ikinci cocugum doğdu birsuru sağlık problemi yaşadım, panik atağım depreşti üstüne aylarca süren lohusa depresyonu.. ki hala da tam geçmedi de o günlere göre çok daha iyiyim. Ama ben ben değilim yani eski ben yok. Sağlık gitti zaten dişlerim dökülüyor. Bir sene içinde kaç kere dişçiye gittim bilmiyorum. Saçlarım öbek öbek dökülüyor. Yastık gibi olan karnimla aynada her sabah selamlasiyoruz :) ki altı kilo fazlalikla tamamladım iki hamileliği de. Bu fiziksel kisimlariydi. Piskoloji kısmına hiç girmeyeyim anlat anlat bitmez. Mental olarak çökük durumdayim. Fil hafızam vardı şimdi herşeyi unutur oldum ocakta sürekli birseyler yanıyor. Hayata, eskiden ne kadar sıkıntım olursa olsun atlatır pozitif bakardım ama bakamıyorum. Sanki içimdeki enerji heyecan gitmiş yani robotlastim sanki. Çocuklarım bana biraz olsun güç veriyor. Eşim evden çalışiyor, destekçi bir eş ama bir yere kadar oluyor o da. Bu zor surecte beni anlamayip iyiles artık diye darladigi zamanlar çok oldu. Sahi neden böyle oldum ki? Sürekli neden neden bir senedir düşünüyorum. Evet eskiye göre yol katedilmis ama hala eskisi gibi degilim. Ben mi büyütüyorum bu olayı, bir ben mi böyleyim acaba.