Bebeğim 10 günlük normal ve güzel geçen bir doğumum oldu .kendimi hep güçlü tutmaya çalıştım kimsenin bana destek olmayacağını bildiğim için belki de bu yüzden kolay geçti doğumum .çünkü ilk çocuğumdan da acı tecrübelerim vardı ne kadar acı çeksemde kimsenin umrunda olmadı biri de demedi şu işini be halledeyim .her neyse şuna 25 aylık oğlum ve 10 günlük bebekle güçlü kalmaya çalışıyorum ağlamak istiyorum ama içime akıtıyorum gözyaşlarımı .kendimi manevi olarak çok yalnız hissediyorum eşim desen ben çalışıyorum deyip hiç yanımda olupta bana destek olmaz .annem desen gelmemek için elinden geleni yapıyor.ramazan umresine gitmişti bayramdan sonra geldi bende bayramın 1.günü doğum yaptım .ne zaman geliceksin diyorum gelen giden var nasıl geleyim diyor .böyle bir durumda ben olsam benim kızım doğum yapmış derim kimseyi kabul etmem .önemli olan kızımdır .yanımda kız kardeşim kalıyor asla bi işin ucundan tuttuğu yok ya uyur yada bütün gün telefon elinde videolar izler çayını kahvesini içer .2 yaşındaki oğlumunda uyku sorunu var gece 2 lerde uyuyor kafayı yiyecek gibi oluyorum 1 gün hastanede kaldım eve geldim öyle hiç lohusa gibi de yatmadım hep temizlik yemek çamaşır bulaşık yapmak zorunda kaldım üstüne birde 2 yaşında ki çocuğumun nazı var bebeğe vuruyor istemiyor .bazen kendi ailemi tamamen silmek istiyorum.tamam bu hayat benim hayatım çocuklarıma bakmak zorundayım ama en azından insan bi zor günlerde destek olur .karnımın içi acıyor belim ağrıyor bende dinlenmek istiyorum uzun uzun uyumak istiyorum ama olmuyor.elbet bugünler geçecek ve ben hiç bişeyi unutmayacağım herşeyi yüzlerine vuracağım bebeğimin ilk banyosunu annemin yapmasını istedim onu da kendim yapmak zorunda kaldım yaşadıklarım çok üzücü bir başkası yaşasa koşa koşa sarılır ona yardım ederim her neyse içimi dökmek istedim sadece 😞