günaydın hanımlar. 27 aylık kızım var. eşimle doğmadan önce bile konuştuğumuz konuların başında geliyordu, ekran vermeyecektik. benim ailem uzakta, eşimin ailesi yakın ama gelip gitmiyoruz ilgilenmezler torun falan. yani anlayacağınız tek başıma büyütüyorum kızımı. ben ekran konusuna artık alıştım yani kendi başıma olsam kızımla hiç vermeyeceğim. ama fark ettim ki eşimle çocuk büyütme konusunda birçok noktada anlaşamıyoruz. o itiraf ediyor, “bu kadar zor olacağını düşünmemiştim, daha fazla işin içinde olabilirim sanmıştım ama yapamıyorum” falan diyor😄 çocuk doğmadan önce her şeyiyle ilgileneceğini iddia ediyordu. her neyse. uzatmayayım. bu ekran konusunda artık illallah ettim. kavga etmiyoruz, benim öyle bir yapım yok. ama sessiz bir savaş var aramızda. mesela 2 yaşından sonra işte az az veririz dedim ben. ama şimdi bakıyorum kızım babasıyla vakit geçirsin diye düşündüğüm her an eşim tv kumandasına basıyor. bana mesela sen dinlen git yat diyor e bakıyorum hemen tv açıyor. ben de dinlenmek falan istemiyorum doğal olarak. çok yıprandım. yani düşünün ki inşa etmeye çalıştığınız bir şey var ve sizinle sırt sırta olması gereken kişi o inşanızı yıkıyor. sonra siz tekrar inşaya başlıyorsunuz. dinlenememek değil artık derdim, kızım babasını görünce “ördek açalım” ya da “minik çikolata versin baba” diyor sadece. başka hiçbir şey gelmiyor aklına demek ki babasını görünce. bu arada normalde eşimle ilişkimiz çok iyidir, her şeyi konuşuruz aslında. çok da seviyoruz birbirimizi. ama böyle bir problemim var. birkaç kere konuştum. artık konuşmak istemiyorum galiba. yoruldum. anlaşılmak istiyorum ve huzursuzluk istemiyorum ev içerisinde. çocukla ilgili aynı yolu izlemek çok önemli gerçekten bir evlilikte.