16 aylık kızım doğduğu günden beri çok zor bir bebek.Bugünlere desteksiz ve çok zor geldik.Kolik,gaz,alerji,beslenme reddi,kabızlık,uyumama..vs bir ton dert atlattık.Şuan hâlâ çok zorlanıyorum.
Gündüz uykusu çok az,memeyi bıraktı,mamayı bıraktı,tatlı sevmez,yemek sevmez.Çocuk resmen aç geziyor.Besleyemiyorum.Eridi gitti çok üzülüyorum.Komşularla arada bir oturma yapıyoruz.Bir benim bebeğim bu kadar zor ya.Diğer bebekler çok sakin uyuyor,emiyor,yemekleri tadıyor,annesinin kucağında sakince duruyor.Benimki sürekli hareket halinde peşinde koşmaktan ne çay içebiliyorum ne sohbetten bir şey anlıyorum.Eve pert bir şekilde dönüyorum.Evde de çok mızmız sürekli ilgi istiyor.Hep mutsuz yüzü hiç gülmez.Güldürmek için şaklabanlık yapıyorum dakikalarca uğraşıyorum 1 kere gülmüyor,geçen kafama kalem sapladı nasıl gülüyor.Şok oldum.Yüzüme vuruyor gülüyor.Şiddet uygulamaktan hoşlanıyor.Daha yazmadığım çok şey var aslında ama 16 aydır mücadele ediyorum.Ve çok yoruldum.Bir umut düzelir diye devam ediyorum ama hafiflese de zor bebek zor bebekmiş.😒
Bebek bakmak bu kadar zor olmamalı ya.Bir yerde hata mı yapıyorum anlamadım.Vücut yorgunluğum yok beynim ve ruhum yoruldu.Bazı anneler şanslı oluyor bazıları da benim gibi şanssız galiba.Sizin de bebeğiniz zor bebek mi?Siz de yoruldunuz mu?