Emzirmeyi bırakma sürecine girdik… ve kalbimin en sessiz köşesinde bir şeyler usulca eksiliyor gibi. 15.5 ay… Sana sadece süt vermedim ben; kucağımı verdim, kokumu verdim, kalbimi verdim. Uykusuz gecelerde birbirimize sarıldık, sen bana tutundun, ben sana… Şimdi yavaş yavaş bırakıyoruz ama nasıl bırakılır ki bir annenin kalbine en çok dokunan o bağ? Büyüdüğünü görmek tarifsiz bir gurur, ama her vedanın içinde biraz hüzün saklı… Belki artık emmeyeceksin ama ben hep senin sığınağın olmaya devam edeceğim oğlum 🤍 Annelik galiba tam da bu; bir yanınla sımsıkı sarılıp diğer yanınla sessizce vedalaşmak… Bu süreçten geçen anneler, siz de böyle hissettiniz mi? 🥺