alp_aras benim çocuğum oyuncakla oynuyor ama sürekli oyun oynamak istiyor. 28 aylık, doğduğundan beri ben bakıyorum. Küçükken hiç uyumazdı çok fazla ilgilendim, oyun oynattım kitap okudum. Her şeyimden fedakarlık ettim ama bu sıralar bende de aşırı bir tahammülsüzlük başladı. Oturup bir tane çay kahve içemiyorum, sürekli ana okulu öğretmeni gibi oyun oynamaktan gına geldi. Daha dün akşam bir gerginlik yaşadım. Mutfağı topladım ettim, çay demledim. Bir bardak çay aldım uyku saati gelene kadar içeyim diye. Babası önceden daha çok oynatıp ilgileniyordu ama o da usandı sanırım, koltukta elinde sürekli telefon. Gözünü hiç ayırmıyo telefondan. Öyle olunca da çocuk beni ne zaman boş görsün bir oyun istiyor, bir kitap getiriyor .eşim de sürekli saat 9 oldu ne zaman yatacak saat 9 buçuk oldu ne zaman yatırıcan diye yanımda taciz edip duruyor. En son cıldırdım dün, ikiniz iki yanımdan çekiştirip duruyorsunuz. Biriniz sürekli oyun istiyor sen sürekli taciz edip bana görev veriyorsun dedim. Bir çayı içirtmediler anlayacağın, zıkkım oldu. Yani demem o ki oyuncakla oynasa bile çocuk sürekli yanında anne veya baba istiyor maalesef. İki türlü de zor. Ben de ilgilenmekten bizim kızı ilgi bağımlısı yaptım diye düşünüyorum. Dün babası bakmıyor diye inat ettim ben de bakmadım, tok olmasına rağmen ilgi çekmek için mutfaktan bir şey alıcam ışığı aç diyor. Sürekli bir istek anlayacağın, poponu koyup bir yere oturamazsın. Burada bence tahammülsüzlüğün sebebi yalnızlık. Benim de aynı şekilde. 7-24 çocukla beraberim , doğdu doğalı öyle. Bir yerden sonra doyma noktasına geliyor insan. Oyuncaklarla da oynamaya siz yanında oynatıp durarak alıştırabilirsiniz tek çare bu maalesef. İlla ki ilgisini çeken sevdiği bir oyuncak türü olur. Oyun grubu da faydalı olur tabi , bence bir deneyin. Ben kızımı 17 aylıktan beri götürüyorum çok seviyo