Sanırım yaşadığım şeyin adı bu, internette sorguladığımda karşıma çıktı ilk defa duydum bende. İki çocuğum var birisi 2 yaşında kız, diğeri 2 ay 23 günlük erkek. İki çocuklu hayata alışmaya çalışıyoruz, kızım da bir kardeşi olmasına alışmaya çalışıyor ama hepimiz zorlanıyoruz. Başlarda kızım kardeşine daha sevgiyle yaklaşıyordu ama son zamanlarda gelip sevmek istemiyor onu emzirmek istediğimde ağlıyor bırak diyor beni kaldırmaya çalışıyor veya ilgimi çekecek yapmasını istemediğim şeyler yapıyor, ekran süremiz çok arttı bu dönemde artık sabah uyanır uyanmaz ekran istemdye başladı ve açmayınca ağlamalar, ısırmalae tepinmeler. Bunlar belki 2 yaş sendromundan belki kıskançlıktan bilmiyorum ama şunu biliyorum ki kızım gitti başka biri geldi sanki. Ve belki linç edilicem yargılanıcam yadırganıcam ama bir anne olarak yalnız olmadığımı bunun geçici olduğunu duymaya ihtiyacım var, kızıma karşı eskisi kadar şefkatli, sevgi dolu, böyle ona bakınca için eriyormuş gibi hissedemiyoeum, bazen sanki bir başkasının çocuğuymuş gibi. Bazen söylediklerini, isteklerini geçiştiriyorum, sanki her ağzını açışı, her isteği bizi bir krize sürükleyecekmiş gibi geliyor. Onunla asla vakit geçiremiyorum çünkü bebeğim bütün vaktimi alıyor daha çok babasıyla oynuyor falan ama babası da çalışıyor tüm gün evde olup onunla ilgilenemiyor, o da napsın ben kardeşiyle ilgilenirken kendi kendine oynuyor çok üzülüyorum içim parçalanıyor ama bazen de duvar gibi hissediyorum kendimi, boş vaktim olsa bile bazen o enerjiyi kendimde bulamıyorum ve uzun zamandır onunla baş başa kaliteli zaman geçiremedik nasıl ne oynayacağımı ne yapacağımı bilemiyorum sanki zaten yaratıcı bir insan değilim ve artık oyuncaklarla hep aynı şekilde oynamaktan sıkıldı, kitap delisi olan kızım kitap okumak istemiyor bende ona yeni ne yapabilirim hiç bilmiyorum ki içimden de gelmiyor.. bunları yaşayan başka anneler vae mı, neler hissettiniz ve geçti mi nasıl aştınız bu durumu? Şunu biliyorum ki ikisini de çok seviyorum ama böyle kızıma o eski aşkla şevkle yaklaşamıyorum nedense