birssorumvar
Seni o kadar iyi anlıyorum ki… Yazdıklarının her satırında kendimi gördüm resmen.
Anne olmayı herkes çok güzel anlatıyor ama işin bu tarafını yaşayan biliyor gerçekten…
Ben de aynıyım; çocuğumu canımdan çok seviyorum ama bu anneliği her an sevdiğim anlamına gelmiyor. Gün içinde kaç kere sabrımın taştığını, kaç kere sessizce ağladığımı ben bile bilmiyorum. Özellikle desteksiz olunca her şey kat kat ağır geliyor insana…
Sürekli birinin sorumluluğunda olmak, kendini tamamen geri plana atmak, “ben” diye bir alanın kalmaması… Bunlar gerçekten çok zor. Bazen insan sadece kaçmak istiyor, sonra da bunun suçluluğunu yaşıyor.
Ama şunu bil; bu hisler seni kötü anne yapmaz. Bu kadar yorulmana rağmen hâlâ devam ediyor olman, zaten ne kadar iyi bir anne olduğunu gösteriyor. Yalnız değilsin… Gerçekten değil 🤍