Merhaba oğlum 23 aylık çok hareketli 1 saniye durmuyor ve sürekli yapmaması gereken şeyler yapıyor. Lavaboya girdim 3 dakikalığına döndüğümde buzdolabını boşaltmıştı (kendi açıyor boşaltıyor her şeyi yapıyor)
Bazen erzak dolabının önüne sandalye çekiyor orada erzakları yere döküyor falan ve bunları yapması 2 dk sürüyor ben makineye bir bulaşık bile atamıyorum sadece onun peşindeyim. Ev berbat. Azonce ona yemek hazırlıyordum meyve suyu koymuştum yanımda onu içiyordum. Bir baktım almış gözümün içine baka baka bardağı yere boşalttı. Hani uzağa koy yetişemeyeceği yere koy demeyin yemek masasını ve sandaylyeyi dolapların önüne geçip önce sandalyeye oradan masaya çıkıp her yere tırmanıyor. İnanamazsınız insanlar şok oluyorlar nasıl böyle yapıyor diye. Uyumaz da hani öğle uykusunda işlerimi halledeyim desem uyumuyor öğle uykusunu bırakmaya çalışıyor gece de bin kez uyanır. Yurtdışında yaşıyoruz yardım isteyecek kimse de yok ne yapacağımı bilmiyorum. Psikoloğum ben oğlumu büyütürken her türlü kitabi bilgiye uydum. Sınır koymak, kurallar vs. Artık sesimi de yükseltiyorum napıyosun yapma diyorum. Zaten gece uykularımız da bölük pörçük ve uyumayan annenin sinir sistemini tahmin edebilirsiniz bir de sürekli bir olay. Hani çocuğa yemek verirken bile aşırı kaygılıyım etrafından ayrılamıyorum eline bi bisküvi veriyorum oturtuyorum ye diyorum bi baktım bi anda yere koyup üstüne zıpladı paramparça oldu. Geçen gün makineden çanaşır çıkarsyım dedim dolaptan çeri domatesleri çıkarıp futbol oynamış zıplamış üstlerine yer yer domates çekirdekleri. Ya daha nasıl anlatsam ben onun psikolojisine göre yaklaştım hep. Bu arada konuşması falan baya iyi büyük çocuk giib konuşuyor iletişim kuruyor. Ağlaması huysuzluğu yok çoo güler yüzlü bir ortama gireriz merhaba der çıkarken Allaha emanet ol falan der. Hani yapma etmeden anlamasa diyeceğim ki anlamıyor ama her konuşmayı da anlıyor cevap veriyor. Annecim yapma tamam mı diyorum anlaştık diyor sonra devam ediyor. Bu dönemden geçen var mı çok zorlanıyorum. Eşim teşhisli dehbi var bu arada çocukken yıllarca ilaç kullanmış kayınvalidem hep anlatır ben o zamanlar hayattan kopmuştum hiçbir yere gidemezdim vs diye şu an resmen aynısını yaşıyorum. Genetik böyle şeyler biliyorum ama ilaca başvurmadan önce aynısını yaşayanlar neler yaptınız lütfen yardımcı olun. Geçen gün restoranda yemek yiyoruz anne ben gidiyorum dedi bi baktım kapıdan çıktı gitti peşinden koştum yakaladım yola çıkacaktı. Çok korkuyorum dışarı çıktığımda sürekli kaçıyor gidiyor tasma almayı düşünüyorum güvenliği ve canı psikolojisinden daha önemli. Bu süreçleri yaşayan geçiren var mı lütfen moral olun artık anne olmayı beceremediğimi düşünüyorum