2 yaşında bir kızım ve 2 ay 20 günlük bir oğlum var. Kızım öncesinde sakin iyi huylu bir çocuktu, çevremizde çocuk yok, eşim çalışıyor, eşimin ailesiyle aynı şehirdeuiz ama haftada bir falan anca görüşüyoruz benim ailem de şehir dışında o yüzden çoğunlukla kızım hep benimleydi tüm gün. Şimdi iise kardeşi daha küçük emzir, gazını çıkart uyut derken nerdeyse tüm günüm bebekle geçiyor bu süre içinde kızım çoğunlukla kendi başına. Tabiki gözüm üstünde zaten benim yanımdan asla ayrılmıyor sıkıntı da bu zaten. Benimle beraber oynamak istiyor benimle oynayamauınca bu sefer başlıyor ağlamalar herşeye ağlıyor, ekran istiyor bu dönemde malesef ekrana çok alıştı, hayır dedikçe ağlıyor ve onu oyalayacak başka birşey yapamadığım için dönüp dolaşıp gelip yine ekran istiyor, onun ağlama sesinden bebeğim uyuyamıyor zaten gaz sancısından sanırım 15-20 dk uyuyor uyanıyor mesela saat 10 gibi uyudu 1 buçuk saat içinde 3 kere tekrar uyuttum bebeğimi. Kızım ilk doğduğu zamanlarda biraz annem biraz kayınvalidem yardımcı olmuştu ama kayınvalidemle sıkıntılar yaşadık o dönemde ve bu sefer gelmesini istemedim 40 ım çıkana kadar annem yanımdaydı bu sefer ama o gittiğinden beri bende her gün ağlıyorum, kızım zaten artık hep ağlıyor çünkü oyun oynamıyor sürekli ekran istiyor vermiyoruz bu sefer başlıyor ağlamaya, oğlum zaten bir tek uyurken bir de emerken susuyor sağolsun, hangisine bakacağımı yetişecepimi şaşırdım. Kızımı şansıma evimize yakın bir yerde açılan oyun grubuna götürmeye başladım 2 haftadır gidiyor ama eşim çalıştığı için bebeğimi slinge koyup uyutup götürüyorum bırakıcak kimsem yok öyle olunca orda da onunla etkin vakit geçiremyorum zaten evden çıkışımız girişimiz hep bir kaos çocuklarla, mecbur dün eşimle oturduk baktık destek olacak biri olmadsn bu iş olmayacak kızımın psikolojisi bozulacak böyle, ayrılık kaygısı tavan yaptı hem benimle vakit geçirmediği için hemde doğumda bir gece ayrı kaldığımız için etkilendi baya, kaynanamı çağırıcaz bir süre kalsın en azından bebekle ilgilensin ki bende kızımla ilgilenebileyim.. ne evimin işi düzgün ne ben kendime vakit ayırabiliyorum.. vicdan azabı zaten cabası kafamda bir ton düşünce.. bence tek çocuk iyiymiş ya oğlum sürpriz yapıp geldi gelmeseydi belki de ikinci bir çocuk olmayacaktı, bugüne de şükür sağlıkları yerinde yanımdalar iyiler ama mental yük çok fazla gerçekten ve çok zorlanıyorum