Genel olarak ağlayan,huysuz, yabancılama döneminde olan, oyuncaklarla oyalanmayan, uyku olarak gece özellikle çok sık uyanan ve anne sütüne bağımlı(ek gıda sevmeyen) bir minikim var. Evett saydıklarım hep olumsuz ama hakikaten böyleyiz. Kıyaslama gibi olmasın kendi halinde olan ennnn azından ağlamadan duran bir bebek gördüğümde imreniyorum. Çünkü gittiğim herhangi bir yerden binlerce kez pişmanlıkla kalkıyorum ne oturduğumdan ne konuştugumdan ne de yediğim içtiğimden anlıyorum. Benimde psikolojim birazcık çökmüş durumda. Eşimdende pek bir destek göremiyorum keza çevremden de öyle. Yani hepsi “bizde zaten durmuyor seni istiyor bakamıyoruz” diyorlar. Bir şey diyemiyorum haklılar. Benim miniğim nasıl düzelir veya ne zaman düzelecek bilmiyorum böyle sürmesini istemiyorum çok üzülüyorum artık. Birde memnun edemiyorum kucağıma gelmek istiyor ama alınca da ağlıyor. Emmek istiyor emdikten sonrada ağlıyor. Yere bırakıyorum yine ağlıyor. Sürekli kucakta gezdiremem ki gezdirsem ondan da bıkar eminim. Yani böyle bir durumdayız. Birde 2 tane çocuğum var sorumluluğum epey fazla. Sizde durumlar nasıl? Belki aynı durumda olan birileri çıkarsa aynı duyguları paylaşmak iyi gelebilir bir gün düzelecek umudu ile güzel annelerim 💐💐💐