Kızlar ben okadar bunalımdayımki sanki lohusalık yaşıyorum. Bebeğim sabrımı çok zorluyor. 2,5 yaşında geceleri 1-2 de uyuyo sabah erkenden kalkıyo. Tuvalete bile beraber gidiyoruz. Yani ben insan olmayı unuttum desem yeridir. Kendime ait hiç bir alanım yok hiç bir keyfim yok çok bunaldım.
Önerilerinizi almak istiyorum destek istiyorum.
Bu duygularım geçicimi artık çocuğuma karşı üzülüyorum böyle duygular beslediğim için kendimş kötü bir annemyim diye sorguluyorum