Biraz önce oğlum öğle yemeğini yerken “anne biraz ayağım ağrıyo ben yatıcam” dedi ben de “ama öyle yemek yiyemezsin ki oturman gerekiyor” dedim. Sonra da gel bakalım bir diyip kucağıma aldım. Gülerek “bebeklere böyle mi yemek yediriyosunuz” dedi 😄 bir anda gülümsedim gözlerim doldu “evet bebeklere böyle yediriyoruz sen bebekken sana da böyle yediriyordum akıllım” dedim. Sonra bir baktım kucağıma sığmaz olmuş, yürüyor koşuyor oyun oynuyor oturup sohbet ediyor 🫠 o kadar duygulandım ki.
Gerçekten zaman çok hızlı akıp gidiyor ve biz tutamıyoruz zamanı.
Yeni doğmuştu kucağıma aldım minicikti mis gibi kokuyordu.
Emmesi bir meseleydi gazı bir mesele…
Dişi bir meseleydi atağı bir mesele…
Ek gıdası, tuvalet eğitimi, hastalıkları…
Hastalanıp da ateşi yükseldi mi o hareketli yaramaz çocuktan eser kalmaz bitkin halsiz bir şekilde yatar sadece. O zaman dua edersin Allahım nolur iyi olsun ben yaramazlığına da razıyım dersin.
Bir sürü zorluklarla uykusuz gecelerle geçiyor annelerin ömrü. Ama bir an. Sadece bir an. Bir de bakıyorsun ki o kucağına almaya kıyamadığın minicik beden şimdi kucağına sığmaz olmuş 🥹
Aguladığında iletişime geçiyor diye sevindiğin bebeğin şimdi çayına kahvene arkadaş olmuş 🥹
Ah zaman…
Ne kadar da hızlısın…