Direkt kendimi dışarıya atıyorum. Oğlumu ya arabasına koyuyorum ya da elinden tutup yürüyüş yapıyoruz. Ya da oto koltuğuna koyuyorum, bomboş mahalleler arası da olsa geziyoruz. Maksat camı açayım, hava gelsin, müzik dinleyeyim. Kafam toparlansın. Hava fark etmez, tepemin tası attığında ben evde duramam. Direkt atıyorum kendimi dışarı. Gün içinde de bunaldığımda (bunu bekarken de yapardım) patlama anlarında kafam yoğunlaşsın diye ard arda işlem yapardım kafamdan. Yatışınca bırakırdım. Hala aynısını yapıyorum. Büyük kızınız kreşe gitse büyük ilerleme kaydedeceğinizi düşünüyorum.