kızlar benim 2,5 yaşında bi oğlum var evlenir evlenmez hamile kaldım. Çocuk düşünmüyordum hiç ama cahillik işte oldu tabi oldupu için çok mıtluyum. Doğumda normal doğum sancısıyla girip sezeryan oldum. İlk başta o kadar ağrı sızı çektim ki asla çocuk istemiyordum başka yaşanan başka şeylerden ötürü de (doğumdan üç gün sonra ev taşımak gibi ) çok ağrılı bir iyileşme süreci atlattım. Ama son 7-8 aydır ikinci çocuk ne zaman sorularına maruz kaldıım hatta, yalnız olmaz kardeşsiz ne olacak gibi cümleler beynimi yedi. Ben hep diyordum ki hayır ben tek çocukla zaten çok zorlanıyorum ikinciye yetemem. Ve o doğumdaki zorlukları düşünmek beni iyice itiyordu. Ama herkes şunu diyordu, eşin zaten çok ilgili her şeyde yardım ediyor korkma. Geçrekten öyle yani uykusuz bi gece geçirdiysem evde oldupu ilk vakit uyumamı sağlar. Çocukla ilgilenir bana sormaz evde benden yemek beklemez temizim beklemez. Dışarı çıkacağım dersem eğer evdeyse tamam ben çocuğa bakarım der. Bazen bende kendimi sorguluyorum bunlara rağmen ben miye bu kadar bitkin tükenmiş hissediyorum diye. Ve bu aralar hormonlarımdan kaynaklı mı bilmiyorum, küçük bebek görünce coşuyorum adeta, birde kızım olsa tadından yenmez diyorum hatta eşime diyorum yine öyle beklemediğimiz anda olsa tamam diyeceğim ama planlayarak çocuk yapma düşüncesi beni kemiriyor. Bu psikolojiyi yaşayan var mı, şu an 25 yaşındayım ve kendimi de tanıyorum 2-3 sene sonra hiç istemem çünkü kafam kaldırmayacak. İlk çocuğum büyüyünce de rahata iyice alışacağım o rahatı bozamayacağım. Başka yaşayan var mı