Arkadaşlar normalde bu lohusalık zamanlarında olması gerekiyor sanırım. O zamanlarda da yaşıyordum bunu ama şimdi hat safhada. Oğlum 27 aylık, evde oğlumla yalnız kalmak istemiyorum. Evimde olasım gelmiyor evimle ilgilenesim yemek yapasım bile gelmiyor. Niye, ne ara böyle oldum inanın bilmiyorum. Evlenirken ya da çocuk sahibi olmak istediğim zaman hiç böyle hayal etmemiştim. Bu 2. evimiz, ilk evimiz küçük olduğu için ev değiştirdik. Bu evimiz daha ferah, geniş. Eşim buranın bana daha iyi geleceğini düşünerek bu evi tuttu. Ama yine olmuyor beni saraylara da koysalar bu ruh halimden kurtulamayacağım sanırım. Kayınvalidemlerle çok yakınız bana çok destekleri oluyor, sohbetimiz de tutuyor. Haftanın 2-3 günü birlikteyiz. Hep onlarla olmak istiyorum. Birlikte yaşasak rahatsız etmez yani o derece. Yaşadığımız yerde deprem oldu hemen koşup geldiler falan. Ama her gün de gidemem. Evimde kaldığım günler de sanki depresyona gireceğim. Uzun oldu biraz ama kısacası ben evde olmaktan mutlu olmak istiyorum, bu fobiyi yenmek istiyorum. Benim gibi olan başına gelen var mı?