Bazen günlerimin birbirinin aynısı olduğunu hissediyorum. Sabah kalkıyorum, oğlumla birlikte kahvaltı yapıyoruz. Sonra öğlene kadar onunla oynuyoruz. Ama çoğu zaman çok mızmız oluyor ve günün büyük kısmı onunla ilgilenerek geçiyor.
Öğlene doğru mutfağa giriyorum. Yemek yapıyorum, ev işleriyle ilgileniyorum. Gün yine oğlumla ilgilenerek devam ediyor. Hava sıcak olursa onu parka götürüyorum; biraz açık hava iyi geliyor ama günün genel akışı yine aynı şekilde sürüp gidiyor.
Akşam eşim işten geliyor. Birlikte yemek yiyoruz. Sonra yine oğlumuzla vakit geçiriyoruz. O uyuduktan sonra ise günün ilk kez biraz sakinleştiği an geliyor. O zaman telefonu elime alıyorum, bazen bir film açıyorum, bazen çay içip yanında çekirdek çıtlıyorum. Kendimi biraz rahatlatmaya çalışıyorum.
Eşimle çok uzun sohbetler ettiğimizi de söyleyemem. Günün yorgunluğu oluyor sanırım. Zaten hafta sonları da çalıştığı için çoğu zaman birlikte bir plan yapamıyoruz. Ayda bir gün izin yapabiliyor. O gün de genelde çok yorgun oluyor, ya evde dinleniyoruz ya da bir AVM’ye gidiyoruz. Ama o günler bile gerçekten keyifli mi, bazen ondan bile emin olamıyorum.
Bazen düşünüyorum… Günlerim sanki bir döngü gibi. Sabah başlıyor ve akşama kadar aynı şeyler tekrar ediyor. Kendime ait bir heyecanım, bana iyi gelen farklı bir anım var mı diye sorguluyorum.