Kızım 3 yaşında, bebeğim de 2,5 aylık. Maşallah diyeyim hiç kıskançlık krizi yaşamadık. Ufak tefek olsa da hiç böyle ciddi bir kıskançlık sergilemedi. Dengeyi iyi kurduğumu düşünüyorum. Ona sürekli yapma etme diyip kardeşinden uzaklaştırmadım, aksine sevebilirsin ama şu şekilde, dokunabilirsin ama böyle gibi yönlendirdim. Dozunu kaçırdığında güzelce uyardım dinlemediyse sert bir şekilde sınır çizdim. Sürekli sen artık büyüdün demedim. Onun yapabilip bebeğin yapamadığı şeyleri söyleyince hoşuna gidiyordu büyük olmak. O şekilde ince ince işledim hep. Mesela babannesi ile gezmeye gidiyor, bak kardeşin küçük olduğu için gidemiyor sen ne güzel geziyorsun felan diyorum. Bu arada bebek doğunca düzeni değiştirmedim, hala onu ben uyutuyorum, gece uyanır gibi olduğunda yanına yatıyorum. Uyandığı zaman yanında beni görüyor. Yani bebek doğdu annesi sürekli bebekle gibi bir duruma da düşürmemeye çalıştım. Bebeği her fırsatta babasına verip,yada uyutup kızımla ilgileniyorum etkinlik yaptırıyorum. Bu demek değil ki yetişemediğim zmaanlar olmadı. Elbette oluyor olacakta. Önemli olan büyük oranda dengeyi sağlayabilmek.