Onun sadece hayata alışmaya çalışan gözlerini dünyaya henüz 2 yıl önce açmış bir bebek olduğunu kendime hatırlatarak. Dünyaya olan merakı, o merak içerisinde savaşırken bana sığınma isteği beni sinirlendirmiyor, daha çok duygusallaştırıyor. Çünkü kendimi her yaşadığı olayda onun yerine koyuyorum. Örneğin bebeğinizin seviyesine inin, yere oturup başınız onun başına dayayıp baktığı perspektiften dünyaya bakın. Bu bile yeter 🙏🏼