Anneler öncelikle bir oğlum var 3 buçuk yaşında. Onu çok seviyorum. Evet hareketli ama beni zorlayacak kadar değil. Sevgi dolu sevecen her ortama uyar vurması kırması hiç bir şeyi yok. Ama benim kaygılarım beni tüketti. Kafamın içinde hep bir ses okula başlayınca zorbalanırsa yok okulda hareketli olurda öğretmeni üzerse yok şöyle olursa böyle olursa diye diye bittim. Haberlerde ki çocuk ölümleri akran zorbalıkları oğlumu ciddi anlamda okula göndermemeyi düşünecek kıvama geldim. Mesela oğlum dehb değil ama saatlerdir bunu araştırıyorum. Neden??? Cevap yok. Ya öyleyse diye kafayı yemiş olabilirim kimseye de bunu anlatamıyorum. Zihnimde sürekli onunla alakalı kötü senaryolar dönüyor uykuya dalmam 2 saati geçiyor düşüncelerden dalamıyorum bile. Durumumun ne olduğunun farkında bile değilim. Bir sorun var ama ne. Gerçekten kendimden yıldım. Bıktım. Onu sarıp sarmalamak istiyorum. Tüm kötülüklerden uzak. Sadece benimle. Biliyorum bu iğrenç bir düşünce. Yanlış ötesi yanlış. Bende öğretmenim eğitimizsiz birisi değilim. Ama kafamda ki sesleri susturamıyorum. O kötü senaryolar bitmiyor. Uyutmuyor beni. Düşünce içinde düşünce çıkıyor. Benimle aynı olan ya da böyle şeyler yaşayıp atlatmış annelerden tavsiye istiyorum. Öncelik aslında bir psikiyatriye gitmek. Ama fiyatlar uçmuş. Öncelim sırası bana bir türlü gelemiyor…