Teletabianteni sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Benim de 13,5 aylık bir kızım daha karnımdayken huysuzdu 31. Haftada hiçbir şey yokken doğmak istedi serumlar iğnelerle içeride tuttuk. Doğdu annem ben eşim 40 gün illalah ettirdi bize uyku yüzü görmüyordu kendisi bize de göstermiyordu uyurken bile beşiği hiç durmasın istiyordu şaş kaza uyuyakalırsak onu sallarken kıyamet kopuyordu. Sallamaya karşı olan ben otomatik beşik almıştım. Geriye bakıyorum ve 13,5 aydır hiç rahat nefes aldığım bir an hatırlamıyorum. Şuanda da hala her şeye ağlıyor her şeyden hemen sıkılıyor. Annem evi dağıtmasına müsade ediyorum diye bazen daha çok yoruluyorsun falan diyor dağıtsın kırsın ama sussun diyorum. Çünkü beden yorgunluğu hiçbir şey kafa yorgunluğunun yanında ki benim komşum, akrabam, arkadaşım kimsem yok yaşadığım yerde. 2 yaşına kadar her şeyiyle ilgilenebileyim, dört dörtlük olsun her şeyi diye dişündüğümden ücretsiz izne bile ayrıldım ama daha mı kötü yaptım diye düşünüyorum babasıyla bile asla durmuyor çünkü beni görmeden bir dakika bile durmuyor. Allah gerçekten bisim gibi bebeği olan annelere sabırlar versin bebeklerimize de bir an önce dinginlik versin. Yanlız olmadığınızı bilin. Size kocaman sarılıyorum