Eylül ayında taşındığımız şehire hala alışamadık kimseyle gelmeli gitmeli bir bağımız yok oğlum ise. Sürekli eve çocuklu biri gelsin istiyor apartmanda iki kardeş var onlarla oynamayı seviyor ama annesi ile birer defa birbirimizin evine gittik ilerisi gelmedi ama çocukları bir kaç defa oynasın diye göndermişti bize geçende oğlum apartmanda onların ayak sesini duyunca heyecanlandı kapıyı açıp bize gelsenize dedi çocuklardan biri de ya daha eve girmedik diye tersledi oğlumu ve oğlumda gözleri doldu eve girdi üzüldü bu akşam da okuldan falanca arkadaşıma bize gelmek ister misin diye sordum istemem dedi diye yine gözleri dolarak anlattı ve ben en sonunda oturup hüngür hüngür oğlum için ağladım eşimde dalga geçiyor benle 😀 kendi yalnızlığıma değil de oğlumun yalnızlığına kahroluyorum