Normalde baska biri soylese cok kizardim ama basima geldi. 3 yil once esimin yogun istegiyle kedi sahiplendik. Ben pek sicak degildim, sorumlulugunun bana kalacagini biliyordum. Nitekim de oyle oldu. Hamile kalana kadar tuvalet temizligi yemegi suyu genelde bendeydi. Su an 4 aylik bebegim var. Tuvaleti haric her sey bende. Ve biz kedimize basindan beri sinir koyduk. Evde mesela kapilar hep kapali durur. Mutfaga, salona bizsiz giremez. Cunku masanin, tezgahlarin uzerine cikmasini istemiyorum. Simdi bebegim olunca asiri zorlaniyorum. Kucagimda bebek, diger kolumla girip ciktigim kapilari kapat, kedi aradan iceri giriversin saklansin zaten cinnetlik oluyorum. Kucagimda cocugu uyutuyorum, bizimki masanin ustune cikiyo. Kizamiyorum da sinirleniyorum. Arada kusuyo halilar berbat halde. Tirnagi tuyu her seyini ben yapiyorum. Basaranlara helal olsun ama benim duzenim bu ve ben cok zorlaniyorum gercekten. Zaten yataga falan cikarmiyorum tahmin edersiniz ki. Ona ragmen elinde kolunda tuy gorunce yine sinirleniyorum. Esime sahiplendirelim diyorum, gunah diyo. Hakli ama boyle de ben gunaha giriyorum diyorum. Cok zorlaniyorum diyorum anlamiyo. Ne yapcam bilmiyorum. Hadi sahiplendirelim dese onu da yapabilir miyim bilmiyorum is ciddiye binince. Sonra vicdan azabi cekiyorum. Off