catperson Beni zorlayan tek şey ilk aydı. Bunun sebebi de şu, öyle bir alışkanlık oluyor ki ayak üstü atıştırmak bir şeylerin tadına bakmak yaşam alanımda normal hale alışkanlık hale gelmiş. Aç olmadığım halde vücudum robot gibi gidip yemek arıyordu. Yiyemeyecegimi bilmem de psikolojik olarak çok zorlamıştı beni, biraz acımasız davranıp, o kadar zorluk çektin şimdi yiyip mideni patlatmak mi istiyorsun diye kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum. 1. Aydan sonra daha rahat çünkü ilk ay beyin istediği şeyleri yiyemeyecegini bildiği için zorluk yaşatırken o ilk ayı atlattıktan sonra ucundan dahi olsa yemek istediğim herşeyin ucundan baktım yedim. Zaten en fazla 2-3 lokmada doyuyordum.
Genel süreç için konuşmak gerekirse cuma oldum pazar hastaneden çıktım yani 3. Gün hastaneden çıktım. Ameliyat kısa sürüyor doktor kararı ile hastaya diren takılıyor veya takılmıyor. Benim vardı, ben çok şükür hiç hissetmiyordum birşey hemşire acı eşiğimin güçlü olduğunu bu sebeple güzel karşıladığımı söylemişti hatta. Ameliyat sonrası ilk 2-3 saat sadece göğüs agrım vardı nefes darlığı vardı. Onu da hava takarak hallettiler, Narkozu da bu sürede attım ben. Ameliyat olalı 3. Saati geçince kaldırın beni yürümek istiyorum diye insanlara söyleniyordum. Daha vaktimin olduğunu söyleyip beklettiler. Ne zaman uygun gördüler yürümemde kendim kalktım üstümu giyindim Tuvalete gittim yürüyüş yaptım tek başına, yani kısaca herşeyi desteksiz bir şekilde kendim halledebildim. Hastane içi süreci çok şükür sorunsuz geçti. İlk 1 ay birde kan Sulandırıci iğne vardı unutmuşum yazmayı kendi kendime yapıyordum bir yerden sonra o da can yakmaya başlamıştı. Tek göbek gölgemden yapıyordum o iğneyi yapacak cesareti olan biri olmadığı için durum böyle olunca hep aynı bölgeden yapılan iğne cildini hassaslastirdi. Son ignelerimi gün sayarak bitirdim can acısından.