beratelifnr 2. Bebeğim doğduğu zaman oğlum 33 aylıktı. İlk günler cok zordu. Sezaryen olduğum için fiziksel acım vardı. Bebegin sürekli ihtiyaçları oluyordu. Hastaneden geldim oğlum hastaneye gittiğim kıyafetleri ile duruyordu. 2 gün değiştirmemişlerdi. O ağrılara bir şekilde üstünü değiştirdim. İlk 10 gün cok zordu. Aşırı şiddetli baş ağrısı yaşıyordum. Sonra kendime geldim bi dönem kucağıma alamadım. Oturup kucağıma alıp seviyordum. Sürekli ağladım. Eskisi kadar ilgilenemiyorum diye yatağını ayırdım diye ona haksızlık ettiğimi düşünüp durdum bu his asla geçmiyor ama azalıyor. Hep yanıma çağırdım gel kardeşinin üstünü değiştirelim gel kardeşinin bezini değiştirelim hadi bu gün sen bez ve ıslak mendil getir vs onu hep dahil ettim şimdi kızım 9.5 aylık oglum 3.5 yaşında. Hafiften beraber oynamaya başladılar. Hala o haksızlık hissi içimde var süt verip uyuturken salonda yanliz kalıyor diye üzülüyorum. Ama bizde insanız böyle üzülmek dertlenmek içinde bulunduğumuz durumu değiştirmiyor, kolaylaştırmıyor. Yenidogan dönemini bu şekilde geçirdiğim için pişmanım. Şimdi iyiki diyorum ve aşırı iyi bir aralık var 2 Bebeğinizin arasında. Bu hisler kaçınılmaz olsa da kendinize yüklenmeyin lütfen. Büyük kıskanır diye küçüğünü sevmemezlik etmeyin. Ve tek tavsiyem gerçekten bol bol zaman geçirmeleri bir birlerine alışmaları en iyisi. Sonradan kıskançlık olmaması açısından. Biraz uzun oldu kusura bakmayın. Aynı duyguları paylaştığımız icin uzun uzun yazmak istedim.