durubebek_ yıllardır yaşıyorum. Berbat hayat konforumu sıfıra kadar indirgiyor. Heran her yerde tetikteyim. Ülkede güzel güne uyanmak zaten çok zor olsa, dışarıda, tatilde, evde, duşta, lavaboda, iş yerinde her an panik halindeyim. Hele ki anne olduktan sonra hayatımı mahvetti. Çok gece tek kalıyorum kızımla. Ya deprem olursa diye kızımı beşiğine koyamadigim sayısız gün oldu. Ya yangın çıkarsa, ya sokakta tek başıma giderken sapkın biri tarafından canıma ka.stedilirse.. gibi gibi buna benzer zibilyon tane düşüncem var. Yoruldum. Kriz gelince sağ elim titremeye başlıyor, nabzımin sesini dışarıdan duyabiliyorum, terliyorum. Hele ki geceleri boğuluyor gibi oluyorum. Zikir çekiyorum bol bol. Derin derin nefes alıyorum bir nebze rahatlıyor beni. Kendimden daha önce kızıma stres yapıyorum, her gece yatağa tedirgin giriyorum. Bizi böyle olmaya dünyada ki pislikler zorladı malesef ki.. en kısa sürede bir terapi yada tedavi almanızı öneririm. Yoksa hayat böyle bitmiyor. İllerinde çocuklarımız büyüyünce üstlerine çok baskı kurmaktan ve onu sıkmaktan çok korkuyorum