momica kedim doğduğu günden itibaren bizdeydi hiç bi sıkıntısı yoktu çok mutluydu dibimizden ayrılmayan sakin uslu bir kediydi cinsti de bebeğim doğdu ilk 1 sene gene bi sorun yoktu çünkü oğlum tam anlamı ile kedimize temas edemiyordu etmek istese kedim kaçıyordu ama oğlum büydükçe kedmizin tavırları değilti hasta gibi sürekli halsiz,vuran,tırmalayan bi kedi olmaya başladı. Oğlum 1,5 yaşına geldiğinde ipler koptu oğlum anlamadığı için kedimize vurmaya,sıkmaya başladı hayvan artık hayattan bezmiş duruma geldi 6 ay boyunca veteriner evimiz oldu diyebilirim antidepresana başlandı asla düzelmedi işin kötüsü evin her yerine işiyordu “kısır olmasına rağmen” ben bu sefer kafayı yicektim artık her gün acaba bugün nereye işicek diye uyanıyordum hiç bi sıkıntısı yoktu sağlık açısından 6 ay boyunca her yer işedi 6 ay sonunda veteriner artık yapacak bir şey yok güvendiğiniz birine verin yoksa hayvan sıkıntıdan çatlayıp ölür dedi o kadar kötü oldum ki anlatamam size 4 senedir canım ciğerim olmuştu güzel yavrum. 4 ay önce güvendiğim bi arkadaşım aldı şuan o kadar mutlu ki sürekli görüyorum beni arıyorlar,video atıyorlar kedim resmen yeniden doğmuşcasına mutlu onun iyiliği için ondan vazgeçmek zorunda kaldım 🥲 ama hala alışmadım bilseydim eğer böyle olacağını hiç sahiplenmezdim çünkü unutamıyorum ilk 1 hafta kabus gibiydi sürekli ağladım hala alışamadım bebeğim şuan 2,5 yaşında olmak üzere 4 yaşına bassın gidip geri alıcam yavrumu inşallah 🥲