Kızım 3 gün sonra 2 yaşında olacak. Ve ben kendimi öyle yorgun, her an öfkelenmeye hazır, tahammülsüz hissediyorum ki. Ona bakarken onun konuşmalarını dinlerken için eriyor. Ne güzel birsey bu diye hayran oluyorum. Ama bir bakıyorum 2 dakika sonra sinirlenmiş dişlerimi sıkıyorum. O kadar çok dişlerimi sıkıyorum ki artık oda beni taklit ediyor ve sürekli dişlerini sıkıp kollarımı falan sıkıyor. Yapmak istemiyorum ama sabrım yetmiyor. Oturup ağlıyorum sakinleşiyorum 2 gün sonra yine aynı. Çevremde, sosyal medyada anlayışlı sevgi dolu anneleri gördükçe iyice kendimi kötü hissediyorum. Bir tek ben mi başaramıyorum ya bir tek ben mi böyle bunalıyorum hissinden bıktım artık. Sizler hiç bunalmıyor musunuz valla o kadar merak ediyorum ki. Bazen istiyorum ki bir gün ya bir gün sadece kendime ayırmak kimseyi görmemek çocuk bakmamak ona üstünü değistirmek için yalvarmamak, uyutmak için dil dökmemek, elimdeki döktü diye sinirlenmeden bir gün ya bir gün geçirmek istiyorum. Kimsemiz yok yanımızda eşimle. Bi yarım saat bir saat onunla oynayacak bakacak aile anne babamız da yok. Kendimi sürekli ona kızıp sonra vicdan azabı çekerken buluyorum. Daha önce ben çocuk bakmak istemiyorum yeter ya bile dedim. Tabi sonra bunu dedim diye yine pişmanlık. Ben iyi bir anne değilim hissinden yoruldum. Hergün aynı rutinde günler, çocukla gelen herşeyden vazgeçiş, hiçbir etkinliğe gidememe, sosyal hayatın çoğundan vazgeçiş.. bana çok zor geliyor gerçekten. Çocukla dısarı çıkıyoruz o zaten ayrı bir olay. Dur kızım yapma kızım. Eve daha da yorgun argın dönüyoruz. Ben artık başaramıyorum ben yapamıyorum bu anneliği hissinden gerçekten çok yoruldum ya..