adenimmmelif Duymak istediğiniz şey benim birazdan söyleyeceklerim değil öncelikle. Çünkü anne açısından değil bebek açısından bakıyorum olaya (ki böyle olması gerekir)
9 aylık bir bebek (ki dibimden hiç ayrılmıyor demişsiniz, ayrılık kaygısını yaşıyor çocuğunuz) sizden 2 gün ayrı kalmamalıdır. (acil durumlar istisna) Bu dönemde bebeği sakinleştirmek için birkaç saatlik kısa ayrılmalar gerçekleştirip sonradan bebeğe “bak gittim ve hemen döndüm, seni terk etmedim” fikrini oturtmak gerekiyor. Bu fikir oturduktan sonra bebekten uzun süreler ayrı kalınabilir ki bu da 3 yaş civarıdır, bu dönemde zaman kavramı oturmaya başlar (kreşe başlama için tavsiye edilen en erken yaşın 3 olması boşuna değil.) Siz 48 saatten bahsediyorsunuz. Bebeğe travma olacak bir şey yok demişsiniz de var işte. 48 saat boyunca bu zamana kadar hiç ayrı kalmadığı annesini görmeyecek çocuk. Nasıl hissedecek sizce? Ben de desteksiz büyütüyorum bebeğimi, birkaç saat deliksiz uykuya, sessizliğe, bölünmeden bir kahve içmeye, sıcak bir yemeği tek başıma yemeye ölümüne ihtiyacım var. Hiçbir ihtiyacımı çocuğumun güven ihtiyacına değişmem ama. Ne olursa olsun. Kimse size dinlenme demiyor robocop değiliz hiçbirimiz. Ancak gündüz temizlik yapayım rahat gece uyuyayım 2 gün keyif yapayım (sizin sözleriniz, benim değil. Özellikle keyif kısmı) diyorsunuz. Annelik konfor alanımızdan sonsuza kadar çıkıp bir daha dönmemek demek ama. O keyif yapacak, saat 1′e kadar uyuyacak dönemleri geride bırakmaya hamile kaldığımız anda bıraktık. Zaten zerre kadar zihnen dinlenemeyeceksiniz 2 gün çocuğunuzdan ayrı kalırsanız emin olun.