Kızlar merhaba 2 aylık bebişim var. İlk çocuğum. 25 yaşındayım. Kırkım çıkana kadar yanımda annem ve kayınvalidem dönüşümlü kaldı, şimdi de bazen ara ara öğlenleri gelip gidiyorlar. Ama yalnız kaldığımda kendimi çok kötü hissediyorum yani evimin işini doğru dürüst içime sine sine uzun uzun yapamıyorum, hayatım bebek üzerine endeksli oldu yani bir film açıp bir kahve içeyim diyemiyorum, ayağımı uzatıp şöyle 5 saat hiçbir şey yapmadan otursam keşke diyorum, mutfakta vakit geçirmeyi yeni tarifler denemeyi çok severdim şimdi ekmek arası yesek bile Allah bereket versin diyorum mesela.
Eşimle olan özel alanımız zaten azaldı, her gece film izlerdik o şu an hayal dünyası
Uykusuzluğu zaten hiç söylemeyeyim 🤣 Bebek elimi kolumu bağlıyor gibi hissediyorum…
Bebek büyüyünce bu hislerim geçecek mi dersiniz? Keşke her şeyi kendi kendine yapsa diyorum… Ve benim kardeşim yok tek çocuğum, acaba o yüzden mi bu sorumluluk bana ağır geldi?