Uzun zamandir buralarda yoktum iyi gunde kotu gunde hep burda post acmistim gerekse hamilelikte vs. Duygusal bosluktayim aklima yine burasi geldi geri geldim. Kızlar memeden kesmeye başladım dün bir bugün iki çokk kötüyüm sürekli ağlıyorum. Bebekken nasil emzirmeye çalıştığımı, saatlerce emmesini izlediğim, ilk zamanlar zorla agzini acmaya çalıştığım günleri düşündükçe daha cok kahroluyorum. Zor olacağını biliyordum ama ne bileyim cok üzülüyorum boyle beklememistim cok icerlendim. Gündüz geliyor kac kere yanıma dayanamıyorum. Bir yandan da yavaş yavaş azaltmaya başlamıştım bundan 1 hafta önce falan ama yapamadım azaltamiyordm. Doktora gittim bi sağlık sorunundan emzirmeyi zaten kesecekmissin 2 yadına gelmiş dedi. O bahaneyle biraz da güç buldum hani bebeğime ilax zarar vermesin diye diğer türlü olsa hiç mi biraktiramazdim diyorm. İlaca 1 hafta geç baslasam son son doya doya emziriyimmi diyorum hangisi daha iyi bilemiyorum daha mı çok yipranirim öyle olunca. Bana bi akıl verin cok üzülüyorum kızlar gündüz cok isteyip vermeyince uyur uyumaz vermeye çalıştım aynı bebekliğindeki gibi ağzını açmadı normalde kokusunu alır almaz açardi. O kadar koydu ki oturudm hüngür hüngür ağladım nasil olacak kızlar nasıl asacagim🥺 annemler birde derdi sabır taşı sur salça sur aklıma geldikçe o şekilde bıraktırmak daha cok delleniyorum. Sağlıklı ilerlemeye çalıştığım halde bu kadar üzülüyorum. Sizlerde böyle miydiniz ya aşamamaktan travma falan kalmasından korkuyorum çünkü zaten cok duygusal biriyim bebeğimde tedaviyle oldu hepsi kombo kisaca