Annelerim 30 ay tuvalet eğitimine başladık ilk 3 gün her şey çok iyiydi çok heyecanlı ve heevsliydi tuvalete gidince yapınca inanılmaz seviniyodu ben abla oldum (3 aylık bi kardeşi var) ben büyük oldum çişimi yaptım diye evde çığlıklar atarak seviniyordu gece hiç altına kaçırma olmadı gündüz hep anne çişim geldi diyip tuvalete gidiyodu gece çişi gelirse uykudan babasını uyandırıp baba kalk çişim geldi diyip tuvalete gidiyodu sabahları uyandığında anne çiş geliyo diyip tuvalete gidene kadar tutuyodu asla altına yapmıyodu dışardayken hep çişini tuttu tuvalete yapana kadar. Sonra malum salgın var salgına yakalanıp hasta oldu ishal oldu yinede bez takmadım hastalandıktan sonra hep altına yaptı. Bile isteye. Şimdi iyileşti ama hala altına yapıyo. Dışarda yine tutuyo çişini çişin var mı diyince evet anne diyo hadi gel gidip tuvalete yapalım diyorum tamam anne diyo gidiyo. Ama evde asla. Çiş var mı diyorum yok diyo 3 saniye sonra anne ben altıma yaptım diyo. Ben sorana kadar yine tutuyo evde sorduğum an altına yapıyo. Ama çok kasıtlı yapıyo. Tuvalete yapması gerektiğini gayet biliyor. Bazen canı isterse ya da çok ama çok aşırı ısrar edersem gidiyo tuvalete yapıyo ama asla kendisi anne çiş geliyo diyip tuvalete gitmiyo. Eskisi gibi heyecanı ve isteği yok. Ama yaptıktan sonra yine seviniyo anne bak altıma yapmadım klozete yaptım diyo. Sonra yine soruyorum çiş var mı diye yok anne diyip 5 dk sonra altına yapıyo. Bu süreçte hiç kızmadım sadece bu yanlış hareket tuvalete yapmalısın diyorum tamam anne özür dilerim diyo 10 dk sonra yine aynı. Bir anda neden böyle değişti anlamadım ne yapmam gerektiğini bilmiyorum nasıl bir yol izlemeliyim