İçimi dökmeye geldim. Kızım 4,5 aylık. Daha gün yüzü göremedim desem yeri.
Çok zor uykuya geçiyor. Hep kucakta gezmek istiyor. Veya uyanıkken de kendi kendine oyalanmıyor. Kahvaltımı en erken 2’de 3’te ancak yapabiliyorum o da yarım yamalak. Yemek bile yapamıyorum. Çoğu zaman dışarıdan siparişle. Onu bile en iyi ihtimalle akşam 9’da yiyebiliyorum. Tek başımayım. Destek olan kimsem yok. Aileler şehir dışında. Gelseler ayrı bir sinir stres kaynağı oldular bana, orası apayrı bir konu. Eşim yoğun çalışıyor, eve geç geliyor. Zaten akşam artık gelse de benim pilim çoktan bitmiş oluyor. Akşam yemeğini zar zor yiyorum. Gece de 2 saatte bir, belki bi sefer 3 saat uyanıyor, emiyor. Artık yorgunluktan, uykusuzluktan baygınlık geçirmek üzereyim. Tabi bu şartlar altında psikolojim de malum..
Çok zor bi bebek benimki. Artık hep böyle yaşayacakmışım gibi geliyor. Mahvolmuş durumdayım. Duş bile alamaz mı insan ya.. Arabayı alıyım bi kahve içmeye çıkayım diyorum. Arabada ağlama krizlerine giriyor. Bi yere de alıp götüremiyorum. Avm’ye işlerimi halletmeye gideyim dedim, yine bi kriz, elim ayağım birbirine girdi. Hiçbir sosyal faaliyetim de yok yani anlayacağınız. Bi tek parkta gezdirirsem duruyor. Buz gibi hava sürekli çıkamıyoruz. Bu girdapta daha derine sürükleniyorum. Fiziksel sağlığım zaten düzelmeyip kötüye gittiği gibi, herhalde artık eski ruh sağlığım da kalmayacak. Yitip giden bir hayat gibi görüyorum resmen kendime dışardan bakınca. Hiçbir şey iyiye gitmiyor. Napıcam bilemiyorum. Düzelir diyor herkes ama niye hiç ilerleme kaydedemiyoruz :(