zerokado evet başta ben de çok şey düşündüm. Koltuğa yatırırken bile önce bi minder serdim. Sürekli yasaklamaya çalıştım ama kedimi gözlemlemek değiştirdi fikrimi. Başta uzak duran hayvan oğlumu kaldırdığım anda kaldırdığım yere çaktırmadan gelip yatar oldu en kötü partisinin ucuyla dokunuyodu. Ana kucağından alıyorum ona oturuyo, pusetten alıyorum ona çıkıyo, koltuğa koyduğum mindere bile yanaşıyo gibi. Yani evdeki yeni bireyle bi şekilde iletişim kurmaya çalışıyodu ben de kedim biraz oğluma yanaştığında koklamak istediğinde elini ayağını tuttum (savurup korkutmasın bi patileme vakası yaşanmasın diye). Hala temkinliyim ama daha rahatım. Esas sorun tüyü normalde çünkü. Onunla da mücadele edemeyeceğim için bıraktım. Gün içinde oğlumun ellerini ıslak pamukla defalarca siliyorum, yattığı yatağı rulo ile temizliyorum, emzik zaten durmadan yıkanıyo sıcak suyla. Sizin sorun taşınmayı sindirememişken bir de bebek gelmiş olması. Bir şekilde ona alan yaratmaya çalışın, evin hala onun yuvası olduğunu anlamalı. İmkan varsa kumun yerini değiştirin tabii önce kumu da değiştirin. Üzerini örttüğünü farkettiğiniz ilk an mutlaka ödüllendirin. Özellikle bebekle ilk yumuşak temasta da ödüllendirin hem ödül maması hem de çokça sevgiyle. Şu an oğlum kedimi gördükçe çığlıklar kahkahalar atıyor. Onu izlemek, birbirlerine bakışlarını görmek şimdiden çok eğlenceli. İlerde daha tatlı olacaktır eminim.
Dipnot: eşimin hamileliğim sırasında kedi alerjisi olduğunu öğrendik. Tüm iş yükü bende. Yorulduğum anlar çok oldu çünkü kedim de tam bir sevgi arsızı. Bi kızım bi oğlum var diyorum her zaman. Lütfen vazgeçmeyin, korkmayın. Kediniz korkuyo çünkü. Siz lidersiniz, annesiniz. Yol göstermenize ihtiyacı var. Çok yakında küçük önlemlerle her şey düzelecektir.