Merhaba hanımlar, son zamanlarda kendimi gerçekten çok yorgun hissediyorum. Beş yaşında ve iki aylık iki kızım var. Hamilelik döneminde hep endişelenmiştim; “İki çocukla nasıl başa çıkarım?” diye. Eşim de uzun çalışma saatlerine sahip, akşam yedide eve geliyor ve hafta sonu da kısıtlı bir tatili var. Bu nedenle evde kalan tüm sorumluluklar benim omuzlarımda. Okul, hastane, aşı, alışveriş, temizlik, yemek… Her şeyi ben hallediyorum. Eşim elinden geldiğince yardım ediyor, ama onun evde geçirdiği zaman çok sınırlı.
İlk birkaç ay her şey oldukça iyi geçti, hatta “Ne güzelmiş, iki çocukla başa çıkmak sandığım kadar zor değilmiş,” diye düşündüm. Ancak son zamanlarda bu yük beni epey bunaltmaya başladı. Kış aylarında bebekle dışarı çıkmak zor, ben de pek ayrılamıyorum. Normalde çalışan bir anneydim, şu an doğum iznindeyim ve bir ay sonra işe döneceğim. O zaman nasıl olacak, daha mı kolay olacak yoksa daha mı zor, bilemiyorum. Şu an bile her şeyle zorlanırken, iş yükü eklendiğinde nasıl başa çıkarım, gerçekten endişeliyim. Ama belki işe dönmek sosyal bir nefes olur, bir değişiklik iyi gelir diye düşünüyorum.
Ayrıca büyük kızımın davranışları da son zamanlarda daha çok gözüme batıyor. Bunun da benim bunalmamdan kaynaklandığını biliyorum, ama yine de kendimi suçlu hissediyorum. Beş yaşındaki bir çocuk bazen kendi başına yemek yemiyor, üstünü değiştirmek istemiyor ve sürekli inatlaşıyor. Bu da beni zorluyor. Tabii ki ikinci çocuğun gelmesiyle bu durum daha da belirginleşti, ama bu onun suçu değil. Ben de elimden geldiğince dikkatli olmaya çalışıyorum. Ancak bu zorluklar, yorgunluğum arttıkça daha fazla gözüme batıyor. Umarım kızım bunu fark etmez.
Tüm bunlar beni gerçekten çok yoruyor ve endişeliyim ki bu yorgunluk ilerledikçe daha da kötüleşebilir. En büyük korkum, ikinci doğum sonrası lohusalık depresyonuydu, birincisinde bunu ağır yaşamıştım. İkinci doğumda bunu atlatmıştım ama son günlerde bir şeylerin ters gittiğini hissediyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum, sadece içimi dökmek istedim. Örneğin bugün kızımın küçük bir çıkışması bile beni çok etkiledi. Onun için çok çabalarken, bazen kendimi değersiz hissediyorum. Umarım zamanla bu duygular değişir.
