Merhabalar
Doğduğundan beri kendimi neredeyse tamamen kızıma adadım. Onun için eşimi ihmal ettim, kendimi ihmal ettim. Tek amacım mutlu, ihmal edilmemiş, travmasız, özgüvenli bir çocuk yetiştirmekti. Ne kadar çok çabalarsam o kadar doğru bir anne olacağıma inanıyordum.
Ama bugün geldiğimiz noktada, sanki her şey tam tersine dönmüş gibi hissediyorum. Çok çekingen, özgüvensiz ve zaman zaman aşırı tepkiler veren bir çocuk görüyorum karşımda. Bu da beni derinden üzüyor. Çünkü verdiğim emekle ortaya çıkan tablo birbirini tutmuyor gibi geliyor.
Bugün mesela yarınki doğum günü için hazırlık yapıyorduk. Balonlar şişirildi, yazılar hazırlandı. Her şey onun için, onun mutlu olması için. Ama küçücük bir şey ters gidince bir anda gerildi. Yazıyı yapıştıramadı, sinirlendi. Sakinleştirmeye çalıştım. Sonra pastaya ne yazdıracağımızı konuştuk. “5 yaş” dedi. Tamam dedim, babana söyleriz, yarına kadar hallederiz. Ama yine bir anda ağlama, gerginlik, ısrar…
İşte tam orada bende bir şeyler koptu. Çünkü her şey güzel ilerlerken, en ufak aksaklıkta gelen bu büyük tepkilere artık tahammül edemiyorum. Biz onun için çabalıyoruz, uğraşıyoruz, mutlu olsun diye didiniyoruz ama karşılığında öfke, ağlama, sertlik görüyorum.
Bize karşı böyle… Ama dışarıda bambaşka bir çocuk. Sessiz, uyumlu, kuzu gibi. Okulda belki zorlanıyor, belki kendini savunamıyor, eminim sesini de çıkaramıyordur. Ama evde, bize karşı en küçük bir şeyde hayatı zindan edebiliyor.
Bazen düşünüyorum; acaba onu çok mu şımarttık? Yoksa bizi “güvenli liman” olarak gördüğü için mi bu kadar rahat davranıyor? “Nasıl olsa annem babam beni sever, ne yaparsam yapayım beni bırakmazlar” diye mi düşünüyor? Bunu aklımla anlıyorum ama kalbim artık çok yoruldu.
Bugün o olaydan sonra oturup uzun uzun ağladım. Çünkü çok uzun zamandır sabrediyorum. Ama değişen bir şey olmuyor. Kendimi suçluyorum ben mi yapamadım , dengeleri ben mi oturtamadım diye .