Balkizlarim Nikita oylesinebiri__ [silindi] eda717_ bloommom myavocado Brownintens birerkekbirkizannesii fistikannesii paylaşımlarınız için çok teşekkür ederim ortak noktalara bakabilmek için de aslında bekledim birazcık 🕊️ yazdıklarınızı okudukça şunu hissettim ve farkettim: Hepimiz çok farklı koşullarda olsak da benzer bir ağırlıkta buluşuyoruz. Kimi zaman yardım geliyor ama yük hafiflemiyor, kimi zaman da zaten hiç destek olmadan her şey tek başına taşınmak zorunda kalıyor. Yardım olduğunda beden biraz rahatlıyor belki ama kafalarımızın içi durmuyor; takip, kontrol ve sorumluluk hissi çoğu zaman yine bizde kalıyor. Destek hiç olmadığında ise bu yük baştan sona yalnız taşınıyor ve ne beden ne zihin hiç dinlenemiyor. Bir de gelen yardım her zaman gerçekten destek gibi hissettirmeyebiliyor; bazen kendi doğrularıyla, eleştirilerle ya da sınırların fark edilmediği bir yerden geldiğinde- ki burada da kim kimin ihityacını karşılıyo sorusu aslında önemli bence muhtemelen orda bizimle ilgili bi durum yok bizim ya da belki de sürecimiz üstünden kendi ihtiyacını gideren kendilerine iyi gelecek tutumu önceliklendiren bi grupla karşılaşıyoruz gibi- yükü hafifletmek yerine daha da ağırlaştırabiliyor. O kadar yorgun oluyoruz ki neye ihtiyacımız olduğunu bile bazen netleştiremiyoruz; söylemek, istemek, sınır koymak da zorlaşıyor. Belki de bu yüzden gelen yardım bazen karşılığını bulmuyor, bazen yokluğu bu kadar ağır geliyor. Çoğu zaman olmayanın eksikliğimi, olmayışının izlerini belki konuşuruz ama böyle durumlarda de destek stres almaktan çok stres yaratınca olmayanın yükünü taşımak daha kolay oluyor gibi.. belki her süreçte benzer koşullar var ama ebeveyn olmak anne olmak sanırım bi şeyleri ekstra görünür kılıyor..