Merhaba güzel anneler.
Kimsenin hiçbir şeyini yargılamadan, kendi hislerimle hayatımdan paylaşmak istiyorum. Lütfen siz de kırıcı olmadan yorumlayın; çünkü şu an ihtiyaç olan biraz anlaşılmak.
Oğlum 3 yaşında. Sürekli bir şey istiyor, olduğu kaba sığmıyor. Sürekli uyaran istiyor gibi ya da ne bileyim… Mesela tek çocuk. Bugün komşum çağırdı, oraya gittik. Giderken sevindi ama 10 dakika durdu, “Anne sıkıldım, eve gidelim” dedi. Kızla kahveyi zor içtim. Sonra “Anne kuzenime gidelim” diye tuttu. Oraya gittik, bu sefer de yapmayacağı bir şey yaptı: manyetik bloklarla “Ben oynayacağım, iki kuzenim oynamasın” diye tutturdu. Abartmıyorum, 1 saat ağladı. Bu huyu da yeni çıktı.
Anlattım, “Bunlar bizim oyuncaklarımız değil, birlikte oynayacağız” dedikçe yırtıldı ağlamaktan. En son kendimi tutamayıp bağırdım. Sonra aldım, tuvalete gittim sakinleştirmek için. Bayağı bir süre yine anlattım. Bağırdığım için özür diledim. Çok uykusu vardı. Neyse, bir şekilde eve geldik.
Evde de pek yapamadı. İki kuzeniyle aşırı uykusu var ama direniyor. Yarın da daha erken kalkması gerekiyor, hastaneye gideceğiz. Salla salla ayağım ağrıdı artık. Baktım hâlâ kıpır kıpır, enerjisi gereği “götünde kurt kaynıyor” dedikleri benim oğlum.
Neyse, indirdim kucağımdan. “Git odana, ben gelmiyorum, ben yatıyorum” diye söylendim, kızdım ettim. Uyudu ama bin pişman oluyorum. Fakat benimki beni 20 kat yoruyor. Evde duralım, sıkılıyor; bir yere gidiyoruz, burnumdan geliyor. Sıkılıyor, uykusu var, uyumuyor. “Uyumasın, ayakta kalsın” desem, isteği bitmiyor. Olur olmadık her şeyi istiyor.
Çok yoruldum bu sıralar. Bağıran bir anneye dönüştüm. Böyle değilim normalde ama kızınca daha çabuk uyudu. Hayır, midesi de bundan mı alıyor, ne… İnanın çok çok zor bir çocuk. Kimseye bırakamıyorum da; etle tırnak gibiyiz, ayrılmıyor benden. Bayağı bağlı, hatta bağımlı belki de. Çok hiperaktif, durduğu yerde durmuyor. Aktivite sıkıyor, sarmıyor hiçbir şey.
Ben çok yoruldum arkadaşlar. Tek erkek çocuğu, ondan mı sıkılıyor diyorum ama doğdu doğalı böyle. Ne yapacağım bilinmez…🥲🥲🥹