Bazen diyorum ki keşke anne olmasaydım. Evladımı çok seviyorum ama çok zorlanıyorum. Doğduğundan beri kolik. 15 aylık olmak üzere hâlâ her dk ağlama krizleriyle geçiyor. İnsanlıktan çıktım resmen. Her gece uyanıyor saatlerce ağlama krizi. Gündüzleri sayısı belirsiz. Bir ağlama krizi başlaması için sebebi olmasına gerek yok. Aksam 9 da uyuttum şimdi uyandı bas bas bağırıyor. Işığı açtım attım salona. Bişe yaptığı da yok ne oyun oynuyor ne aç. Anca üstümde tepiniyor. Çok yoruldum gerçekten. Ben demek ki beceremedim anne olmayı. Komşulara bakıyorum bizim kadar üstüne düşmüyorlar ama çocuklar dipçik gibi öğlene kadar uyuyorlar. Kendi hallerinde takılıyorlar. Benimki de dünyayı bana dar ediyor. Çok yoruldum. Beynim asla dinlenmiyor. Sanki nefes alamıyor gibi hissediyorum.