Nsrn1 kızlarım arası 1 yaş. Şuan biri 4 diğeri 3 yaş. Daha öncelerinde hiçbir sorun olmuyordu ama bu sene 😈
Peki ben süper mom olarak ne yapıyorum 👹
Şaka şaka.
Şöyle ki, her yolu denedim.
En başta ikisini o anda kucaklayıp, “sizi çok seviyorum, birlikte güzelce oynayacağınıza inanıyorum, birbirinizi üzdüğünüzde oyun oynamak keyif vermeyebla bla bla..”
Arkadaşlar bu asla ÇALIŞMADI.
İlerleyen süreçte birbirlerinden özür diletme evresine geçtim. Tabi bu süreçte küçüğün gözü açılmaya başlamıştı, artık o da vuruyor ablasının elindekine göz dikiyordu. İlk vuranın elinden oyuncağı alıyordum ve özür dilettiriyordum. Ya da oyuncak tamamen kalkıyordu yorgan gidiyordu kavga bitiyordu.. ama bu da malesef çalışmadı çünkü yeni bir süreç başladı.
Her şeyde bana şikayete geliyorlardı… annee kardeşim böyle yaptı… anne ablam şöyle yaptı… ben de “yiyin birbirinizi ete para vermeyin” moduna geçtim. Kendiniz düzeltin kendiniz düzgün oynamayı öğrenin ben bilmiyorum ben karışmıyorum”
Evet! Bu daha çok işe yarıyordu, benim hiçbir şey yapmadığım, benden hiçbir ilgi gelmeyen olaylarda kendi kendilerine normale dönmeyi başardılar. Bunu yapmak nereden aklıma geldi… büyük abileri ilkokul sürecinde ve gerçekten sınıf ortamında sürekki birbirini zorbalayan şiddete maruz kalan çocuklar var. Ve şunu göryorum ki öğretmene şikayet etmek çoğu zaman çözüm getirmiyor ve öğretmen de artık OTUZ İKİ çocuğun şikayetiyle -çoğu eften püften- ilgilenmiyor. Ve çocuk öylece kalakalıyor. Ee şuan kızlarım için inanılmaz bir deneyim sahası var evde. Neden ben bu kadar müdahale edip onların doğal öğrenme, kendini savunma,iletişimi sürdürme becerileri kazanmalarını geliştirmelerine mani oluyorum ki? Dedim. Böylelikle kendim de rahatlamış oldum onların da şımarıkça, anneden ilgi görmek için yaptıkları davranışların önüne geçmiş oldum. Başlık doğru değil bu arada, bu her zaman kıskançlıktan olmaz, çoğu zaman bu basit bir, ilgi arayışıdır.
Neyse gelgelelim bu sürtüşmeler her zaman narin narin olmuyor, bazen ciddi olarak karşıdakine zarar verme dozuna geçebiliyor. İşte tam bu aşamada bu zararın bir bedeli olmalı arkadaşlar. Evet olmalı. Bu size ne kadar canice gelse de, evde, güven ortamında çocuk başkasına zarar vermenin bedelini ödemeli. Yoksa ne olur? Çocuk okul ortamına girdiğinde,
Başkasına zarar vermekten çekinmeyen bir çocuk olarak yetişir!
Bu inanın daha zorlayıcı bir süreç. Çocuğum zorbalığa uğramasın derken zorbalık yapan tarafta olmak da inanın hiç kolay değil. Çocukta şiddetin ve zorbalığın cezası olduğu kavramını oluşturmamız gerekiyor ve burada tonumuz da çok önemli.
Ben ne yaptım👹
Hassas içerik etiketi koyuyorum bundan sonrasına süper insta anneleri için. 😀
Sopam var arkadaşlar🙃 ama plastik komik bir sopa. Kim karşındakine zarar verirse verecek gibi olursa “nerede benim sopam” cümlesi duymak onlar için şok etkisi yarattı. Şiddet uygulayanın eline açtırıp bir kez hafifçe vurdum mesela, kızım “hiç acımadı ki” dedi. Ben de “zaten acımasını istemezdim” dedim. Ama ağladı çünkü ödediği bedel ona yaptığının yanlış olduğunu hissettirip utanmış hissettirmişti. Bu hisse ihtiyacımız olacak ileride. -bu kısmı tek çocuğa sahip yenidoğan anneleri anlayamayabilir ama kendiniz kardeşle büyüdüyseniz oradan hesap edebilirsiniz.- sonrasında sopaya çoğunlukla ihtiyacımız olmadı çünkü sözü bile yetti.
Şu aralar rahatız ama süreç asla bitmiş değil.
Bu arada şunu biliyorum, ilk baştan son raddeyi deneseydik bu iş tutmazdı. Çünkü bilir misiniz dayak arsızlığı diye bir şey vardır bir de rol model olmak. Eğer çocuk sadece cezalandırma ile karşılaşırsa her seferinde bu da onda rol model almasına sebebiyet verip çalışmaz ve işleri daha yorucu hale getirir. Yani bu bir süreç. Deneyeceğiz, hangisi bizim çocuğumuzda çalışıyor, ölçülü bir şekilde deneyip öğreteceğiz. Zaten yaşlar büyüdükçe kavgaların şekilleri ve çözümleri değişecek. Harikalar diyarında büyümeyecekler, ki bu sağlıklı değil. Buna ayak uydurup çıldırmayacağız ki çıldırmış bir anne her şeyden kardeş kavgalarından daha zararlı bir tablodur.
Hepimize kolaylıklar ve başarılar diliyorum.