Annesinin terk ettiği çöpte gördüğüm anda kanım kaynayan bir yavru aylar sonra dayanamayıp evime aldım. Yaz boyunca özgür özgür yedi, içti, sürttü, yattı sokaklarda… 10-15 gündür bizimle kalıyor ama kapı çaldığı anda kapıya koşup apartmana fırlıyordu. Dışarı çıkamıyor, bulup getiriyordum. Bugün de çıkmak için çok uğraşınca canım sıkıldı. Açtım kapıyı, gitmesine izin verdim. Koşuşunu bir görecektiniz. Üzüldüm, kalbim kırıldı. Sonra da pişmanlık başladı. Özgürlüğüne engel olmak istemiyorken soğukta açlığa ve gruplaşmış köpek tehlikesine bıraktığım aklıma geldi. Yedim kendimi. Balkona çıkıp çıkıp 10 dakikada bir pisi pisi diye çağırdım. 5 saat sonunda çağrıma koşa koşa döndü. Tüy yumağım benim. Hemen indim aldım. Ölmüş açlıktan susuzluktan. 15 dk koştura koştura yedi içti. Kıyamam yaa. Bana koşması da çok hoştu. Şimdi yuvasının kıymetini bilir umarım. Korkusuzca uyumaya başladı. Sarı oğlum benim 🐈♥️
Kedişkolarımızı anlatacağımız bir başlık olsun istedim 😍