edabrk ah çok benzer süreçler yaşamışız. Ben vajinal doğum yapacaktım, bebeğimi güzelce emzirecektim her şey çok güzel olacaktı. Sonra bir anda sezaryen bir anda meme reddi, her şey dağıldı. Herkes emer dene, aç bırak, ağlat, biberon verme, mama verme, yahu ben yenidoğan yoğun bakım hemşiresiyim nasıl emziremem! Sosyal medyada emzirme danışmanları tüm bebeklerin %98 emebilir diyor (!), yani ne demek ben o nadir %2’nin mi içindeyim! Eds başla, silikon uç, danışmalık al, sürekli sağım yap, sütüm yok, bir sürü takviye al (hepsinden hemde), ben sürekli yetersizlik hissediyorum, sürekli ağlıyorum, eşim diyor bırak mama verelim ama inat ediyorum hayatımın en zor bir ayı geçiyor ve bebeğim asla emmiyor, sürekli ağlamaklı, mama verirken sürekli yetersiz bir anneyim hissi (aslında çok saçma ama o an bunu düşünemiyorsunuz). Sonunda pes etmek üzereyken instagramda “süt sağarak bebeğimi 1.5 yaşına kadar besledim” diyen bir anne gördüm bu bana umut oldu, olursa olur olmazsa boşver dedim, tüm stresimi bıraktım. Sonunda 8 ay zor da olsa sağarak besledim. Birinin bana sen elinden geleni yaptın demesine ihtiyacım vardı, size bunu söyleyen yoksa ben size gönül rahatlığıyla söyleyebilirim siz elinizden geleni yaptınız, bazen ne kadar zorlasakta olmaz.